Η κατάσταση ακήρυχτου πολέμου από την Τουρκία

Του Κώστα Μαυρίδη

Η παρούσα θλιβερή επετειακή συγκυρία ανάμεσα στην Α’ φάση (20 Ιουλίου) και Β’ φάση (14 Αυγούστου) της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, σε συνδυασμό με τις πρόσφατες τουρκικές ενέργειες, καταδεικνύουν ότι ο τουρκικός επεκτατισμός είναι εγγενής, είτε με τον μανδύα του ισλαμοφασισμού, είτε με τον εθνικιστικό παροξυσμό των κεμαλιστών, και επιβεβαιώνει το πλαίσιο δράσης του: oι τουρκικές επιδρομές επιχειρούνται σε περιπτώσεις συντριπτικής υπεροπλίας έναντι του αδύνατου θύματος, όπως Κύπρος, Ιράκ, Αφρίν της Συρίας, Λιβύη.

Παρά τις τόσες αφορμές, το τουρκικό καθεστώς δεν επιδίωξε σύρραξη με την Ελλάδα, επειδή δεν υπάρχει υπεροπλία. Μια γενική σύρραξη σήμερα με την ενισχυμένη Ελλάδα, με πιθανότερο μια τουρκική αποτυχία, θα ανοίξει κι άλλες εκκρεμότητες, με απρόβλεπτες επιπτώσεις εντός Τουρκίας.Σήμερα, η Τουρκία προαναγγέλλει νέες κινήσεις, που και οι εγχώρια χρόνιοι εθελοτυφλούντες υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν. Εντός εβδομάδων προχωρεί σε γεωτρήσεις στην Αν. Μεσόγειο, με πιθανότερο σενάριο εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, και παράλληλα θέτει ζήτημα κυριαρχίας ελληνικών νησιών, διεκδικώντας περίπου το μισό Αιγαίο.

Όσοι στην Αθήνα πριν δεκαετίες, είτε “συνεννοήθηκαν” προδοτικά με την Τουρκία χάριν της εξουσίας τους, είτε θεώρησαν ότι η Κύπρος κείται μακράν, με την προσδοκία να χορτάσει το θηρίο, έπεσαν έξω! Παρεμπιπτόντως, στα τουρκικά σχολικά βιβλία διδάσκεται ότι «τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή» και ότι «η ειρήνη και η ασφάλεια δυνατόν να διατηρηθούν με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία», «η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας» κ.ά.

Όσα δε διδάσκονται στις τουρκικές στρατιωτικές σχολές είναι εντελώς παρανοϊκά. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να δούμε την πραγματικότητα κατάμματα και όχι μέσω αναλύσεων επιδοτημένων από το εξωτερικό. Φυσικά, υπάρχουν και σήμερα κομματικά τυφλωμένοι, ιδεολογικά αγκυλωμένοι, εξαρτώμενοι από χρηματοδοτήσεις εξωτερικού, αφελείς, όπως και τότε, που πιστεύουν ότι κάποιο αόρατο χέρι θα μας προστατεύσει ή ότι ο ισλαμοφασισμός θέλει … ειρήνη.

Όμως, στην περίπτωση τουρκικής επιδρομής, θα είμαστε και πάλι μόνοι μας. Ευτύχημα που η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας το αντιλαμβάνεται και απαιτεί προετοιμασία, επειδή ορθολογικά η αποτρεπτική ισχύς απομακρύνει μια νέα τουρκική επιδρομή και συνδράμει ουσιαστικά τις διαπραγματεύσεις.

Καθώς το χρόνιο «σύνδρομο» του κατευνασμού έχει αποτύχει και απαξιωθεί τόσο, που οι παραδοσιακοί υποστηρικτές του υποχρεώθηκαν να αλλάξουν λεκτικό, προκύπτει ένα ερώτημα: τι θα γινόταν αν το 1974 επενέβαινε η Ελλάδα είτε στην Α’ είτε στην Β’ φάση της τουρκικής εισβολής, δεδομένης της κορυφαίας επιδίωξης των ΗΠΑ για πάση θυσία αποφυγή ελληνοτουρκικού πολέμου; Δεν θα μάθουμε ποτέ, γιατί ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.

Ωστόσο, σήμερα, ενώπιον ενός ακήρυχτου πολέμου από την Τουρκία, μπορούμε να κινηθούμε με διορατικότητα για αυτοπροστασία μας, για να μην είμαστε οι μοιραίοι της Ιστορίας.

*Ο Κώστας Μαυρίδης είναι ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο