Η υποκρισία του εορτασμού της εργατικής Πρωτομαγιάς

Πρωτομαγιά σήμερα και οι απανταχού πολιτικάντηδες, όλων των κομματικών χρωματισμών, συγγράφουν ευαισθητοποιημένους λόγους για τους αγώνες που δόθηκαν που είχαν ως αποτέλεσμα να κατακτήσουν παγκόσμια οι εργαζόμενοι, καλύτερες και πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Μάλιστα κάποιοι πιο..."ευαισθητοποιημένοι" έχουν το θράσσος να οργανώσουν και εκδηλώσεις όπου καλούν τους εργαζόμενους να προσέλθουν και να γιορτάσουν μαζί όλα αυτά τα επιτεύγματα και να αγκαλιαστούν - εργοδότες και εργαζόμενοι- για το τι πέτυχαν μέχρι σήμερα! 

Και κάπου εδώ, χαμογελάει μειδιασμένα και ο τελευταίος εργαζόμενος. Γιατί ο εργαζόμενος γνωρίζει απο κοροϊδία και εξαπάτηση.

Έτσι για την ιστορία

Σικάγο, 1882: Η Αμερικάνικη πόλη, αποτελούσε το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο σε μια εποχή που χαρακτηρίστηκε από τη συσσώρευση κεφαλαίων σε όλο και λιγότερα χέρια. Οι εργάτες, όλων των κομματικών χρωματισμών, βρίσκονταν στα όρια της εξαθλίωσης. Εργάζονταν ατελείωτες ώρες και οι αμοιβές τους έφταναν ίσα για να επιβιώσουν. Μέχρι που αποφάσισαν να ξεσηκωθούν και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα! Καλύτερες συνθήκες εργασίας, 8ωρο, πληρωμένες υπερωρίες… ξέρετε.. αυτά που σήμερα μεταφράζονται ως .. παραμύθια για μικρά παιδιά!

Με σύνθημα “8 ώρες εργασία, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο”, οι 340 χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωναν σε όλη την χώρα. Μέχρι που η διαδήλωση έληξε με αίμα. Ακόμη και σήμερα είναι άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων και των τραυματιών. Οι ιθύνοντες των διαδηλώσεων καταδικάζονται σε θάνατο. Η θυσία του όμως, δεν πήγε χαμένη. Το οκτάωρο κερδήθηκε και στα θεμέλια του μπήκαν οι βάσεις για τα εργασιακά δικαιώματα.

Και ας επιστρέψουμε στο σήμερα

Αλήθεια. Για ποιο 8ωρο μιλάμε; Για ποια εργασιακά δικαιώματα; Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας για χάρην της ημέρας;

Αραγε πόσοι είναι αυτοί που εργάζονται οκτώ ώρες κάθε ημέρα; Πόσοι τηρούν αυτές τις προυποθέσεις; Μια βόλτα – χωρίς παροπίδες στην πόλη- θα σας αποκαλύψει την ισχύουσα πραγματικότητα. Όχι μόνο τι ακριβώς συμβαίνει τώρα που προσπαθούν οι επιχειρήσεις να πατήσουν στα πόδια τους μετά και τις εγκληματικές πολιτικές λόγω “πανδημίας” αλλά και πριν. Χωρίς Covid-19.

Πωλήτριες, κομμώτριες, σιδεράδες, σερβιτόροι, γιατροί, φαρμακοποιοί, οδηγοί, σκηνοθέτες, εργαζόμενοι απο κάθε λογής κατηγορία, λαμβάνουν ευξετελιστικό μισθό και είναι ζήτημα αν προλαβαίνουν να δουν από κοντά τα παιδιά τους. Για ποιο οκτάωρο λοιπόν γιορτάζουμε σήμερα;

Από ταβέρνες και ξενοδοχεία μέχρι τα εμπορικά καταστήματα στις περιοχές υψηλής τουριστικής ζήτησης, οι εργαζόμενοι έχουν ξεχάσει οκτάωρο, δεκάωρο, δωδεκάωρο. Ξεπατώνονται την τουριστική περίοδο με την ελπίδα πως με τα χρήματα που θα εισπράξουν από φιλοδωρήματα θα βγάλουν τον χειμώνα. Ετσι δεν είναι; Μην κοροιδευόμαστε

Και όλα αυτά με τις ευλογίες των πολιτικάντηδων. Αριστερών και δεξιών. Κεντρώων και όπου φυσάει ο άνεμος.

Γιατί ακόμα και σήμερα, “εργατική Πρωτομαγιά” εις γην εναλίαν Κύπρον, η Υπουργός Εργασίας, δεν έχει καταφέρει να θεσπίσει τον κατώτατο μισθό! Γιατί της θύμωσε η ΟΕΒ και τα συνδικάτα, αυτά που δήθεν προασπίζονται τα εργασιακά δικαιώματα του άμοιρου του εργαζόμενου! Που όταν αυτός διαμαρτυρηθεί για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, λένε “κατήγγειλε τον”. Μα είστε σοβαροί κύριοι; Ποιος θα τολμήσει να καταγγείλει τον εργοδότη του; Με τέτοιες συνθήκες ανεργίας και ένα κράτος – πρόνοιας ανύπαρκτο;

Πάρτε το απόφαση λοιπόν.

Τούτη την γη που την πατούμε γεννηθήκαμε για να είμαστε είλωτες των εργοδοτών με τις ευλογίες του κράτους. Μέχρι να αντιδράσουμε και να διεκδικήσουμε, εκ νέου, τα εργασιακά μας δικαιώματα.

Γιατί κακά τα ψέματα. Όσα χρόνια και αν δουλέψει κανείς, χρήματα τίμια για να βάλει στην άκρη δεν θα καταφέρει να κάνει. Όταν ο μισθός – και εάν έρθει στην ώρα του- είναι χαμηλότερος απο το μέσο κόστος ενοικίου, όταν οι υπερωρίες σου μένουν απλήρωτες, όταν αρρωστήσεις αλλά το επίδομα ασθενειας έρθει, ένα έρθει, μετά απο 6 μήνες στην καλύτερη (!!!) όταν είσαι έρμαιο του εργοδότη σου εάν θα σε απολύσει ή όχι και το κράτος απλά δεν μπορεί να σε προστατέψει, τότε για ποια εργασιακά δικαιώματα να γιορτάσω σήμερα;

Ας καλέσουμε σήμερα, λοιπόν σήμερα, όλους του καραγκιοζάκους όλων των χρωματισμών, να βγάλουν τη μάσκα της υποκρισίας. Έστω για σήμερα. Και ας μην καπηλευτούν, έστω μια λέξη για τους αγώνες της Πρωτομαγιάς. Ας κλείσουν το στόμα τους καλύτερα. Αυτό θα ήταν πιο τίμιο για αυτούς.

Και ας διεκδικήσουμε σήμερα τα δικά μας αυτονόητα εργατικά δικαιώματα. Που τους επιτρέψαμε να καταπατήσουν υπό το φόβο της δικής μας επιβίωσης. Αυτό θα ήταν και το πιο τίμιο. Για μας.